Home

Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik ben weer terug en Zuid Afrika lijkt heel ver weg. Het is net of ik mijn tijd in Zuid Afrika heb gedroomd. Twee dagen geleden stond ik op PE Airport samen met Peter en Daphne hoewel we ruim op tijd waren moest ik rennen om mijn vliegtuig nog te halen. Peter had weer mensen gevonden waar hij al zijn fantastiche verhalen aan kon vertellen en Daphne had me in een soort houdgreep waar ik me maar moeilijk uit kon bevrijden. Hoewel dat laatste ook wel eens andersom zou kunnen zijn geweest. Gelukkig heb ik het vooruitzicht dat ik over 4 weken weer terug ga (dan maar voor twee weken). Dat maakte het afscheid iets minder moeilijk.

Mijn Bergplaas-avontuur zit er op... voorlopig. Ik heb een heerlijke tijd gehad en zal de ongerepte natuur van Bergplaas en de mensen daar erg missen.

Ik zit in mijn inmiddels stam-internetcafe. Een kleine boekenwinkel in Graaff Reinet. De temperaturen stijgen hier regelmatig tot over de 40 graden. In de afgelopen weken is zelfs de 50 graden gehaald. Gelukkig zat ik toen in de bergen en hoewel het warm was was het goed uit te houden. Nu is het regenachtig en de temperatuur is aangenaam. Vannacht verblijf ik hier in een klein pensionnetje en pak vannacht om 4 uur de bus naar Port Elizabeth waar ik om 7 uur morgenochtend zal arriveren.

En ik ben alweer een paar dagen terug in de bewoonde wereld. Het is fijn om weer bij Peter en Daphne in huis te zijn. Het is gezellig druk hier. We zijn met z'n tienen. Maar wat mis ik de uitgestrektheid van Bergplaas. De natuur zoals die hoort te zijn. Karin en ik hebben 3 weken hard gewerkt. In de tuin, aan de weg, geschuurd en gelakt, koekjes gebakken, hekken gerepareerd enz. We waren zo gewend aan het leven zonder electriciteit dat we toen de generator een avond aan stond we wel de batterij van onze camera hebben opgeladen maar vergaten de lampen aan te doen. De vierde week was de cursus. De cursus is eigenlijk bedoeld voor gidsen uit Zuid Afrika maar uit onze groep die uit 9 mensen bestond was er maar een daadwerkelijk een gids. Het was een hele leuke groep en een geweldige week.

Lieve allemaal, even een kort berichtje vanuit een inetrnetcafe in Graaff Reinet. Zoals jullie begrijpen hebben we geen internet in de bergen van bergplaas. Ook geen stroom trauwens en het water is ook bijna op. We zitten ik een klein hutje tegen een bergrug en kijken uit over het uitgestrekte land. In de verte lopen springbokjes, elanden, zeebra's en bavianen. Iets verderop ligt het gasthuis, waar nu niemand zit, en daar in de buurt wonen ook drie meedewerkers van Bergplaas. 
We hebben al allerlei klusjes gedaan, de leeuwen gevoerd (ik wist ook niet dat hier leeuwen zaten). We moeten dan een in stukken gesneden koe over het 3 meter hoge hek gooien.
We hebben de groetetuin onkruidvrij gemaakt, de tuintafels en banken opgeschuurd en gelakt.
De laatset week van deze maand wordt er een cursus gegeven in Bergplaas 'spirit of the wild' en Karin en ik mogen mee doen. Daar ben ik erg blij om, het lijkt me een geweldige ervaring.
Tot snel! Liefs, franka

Dat was het dan. 4 maanden zitter er op. Ongelofelijk maar waar. Aan de ene kant is de tijd voorbij gevlogen aan de andere kant lijkt het alsof ik hier al jaren zit. Woensdag hebben Corry en ik afscheid genomen van alle kinderen en huismoeders (en vader) van Thamsanqa. We hebben onze handafdruk achter gelaten op de muur bij de huisjes. De kinderen zijn inmiddels gewend aan het komen en gaan van de vrijwilligers. We zijn de 4 huisjes langs gegaan en natuurlijk ook bij opa George. Dinsdag hebben we het afscheidsetentje bij Peter en Daphne gehad en woensdag hebben Corry en ik Peter, Daphne en Tia meegenomen uiteten (bij Leonardo's natuurlijk). 2009 eindigde dus met veel afscheid.

Waar blijft de bruid. 'That was the question' toen we zondagochtend om 12 uur bij Simphiwe en Sanele op de stoep stonden. We zouden Sanele om 12 uur ophalen zodat ze zich bij Peter en Daphne kon opfrissen en omkleden en om 3 uur in de kerk kon verschijnen. De kinderen waren thuis, allemaal netjes aangekleed, maar Simphiwe en Sanele waren nergens te bekennen. Na een tijdje kwam Simphiwe aangelopen met een half kaalgeschoren hoofd (de buurman was bezig zijn hoofd kaal te scheren) en vertelde dat de jurk van Sanele nog niet klaar was. We konden niets anders doen dan wachten. Toen Sanele tegen half 2 kwam aanzetten zat Corry al in de hoogste lantarenpaal.

Hele fijne (en witte) kerstdagen iedereen!!!

We zijn vorige week regelmatig even gaan kijken hoe het in het nieuwe huisje ging. Het gaat erg goed. De kinderen zien er gelukkig uit en ze hebben al veel nieuwe vriendjes gemaakt in de buurt en zijn dol op hun nieuwe ouders, Simphiwe en Zanella. Alles ging goed totdat de oma van de kinderen vorige week donderdmiddag ineens op de stoep stond met de mededeling dat de moeder de kinderen terug wil. Ik vond de kinderen totaal overstuur op hun kamer. Ze zijn verschrikkelijk bang dat ze terug moeten naar hun ouders. Ik zal niet uitwijden over de geschiedenis van deze kinderen dat ze zo bang zijn om terug te moeten zegt genoeg. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om te zien hoe deze kinderen na eindelijk weer een veilig thuis te hebben gevonden en weer een 'normaal' leven op kunnen gaan bouwen van het ene op het andere moment weer in onzekerheid en angst leven. Gister heeft Tia met de moeder en oma van de kinderen gesproken. Ik ben erg benieuwd hoe dat is gegaan. 

Dit was een rare week. Ik ben niet veel gaan werken in Motherwell omdat ik me de hele week erg moe voelde. Ook de dagelijkse ochtendwandelingen heb ik laten schieten. Toch was het alles behalve een saaie week. 

Maandag heb ik zoals altijd eerst boodschappen gedaan, ben die rond gaan brengen en naar het huisje van Florence. Ik zat niet goed in mijn vel, mijn energielevel was heel laag. 

vorige week (ik loop een week achter) Files kennen ze niet alleen in Nederland. Toen Tia en ik dinsdagochtend Port Elizabeth uit probeerden te komen hebben we daar een uur over gedaan. De overige 3 uur door het uitgestrekte landschap het binnenland van Zuid-Afrika in naar Tarkastad verliepen voorspoedig. Tia ging daar een driedaagse 'parenting course' geven, en ik mocht mee. Tarkastad is een heel klein stadje waar Tia 2 jaar bij een weeshuis heeft  gewerkt. we hebben overnacht bij Jenny, de directrice van het weeshuis. Zij woont met haar familie op een farm met een lap grond van 3000 hectare waar ze schapen en koeien houden maar waar de wildebeesten en kudu's, impala's, springbokken, dassies en struisvogels ook geen uitzondering zijn. Het was een hele ervaring om daar te verblijven vooral 's nachts. Het was bewolkt dus aardedonker. Twee dagen heb ik in het weeshuis rondgelopen en de laatste dag heb ik de cursus gevolgd. Het verbaasde me hoe goed het weeshuis er uit zag.

Deze week begon weer met een rondje golfbaan. Elke ochtend begint met een wandeling van 1 uur en een kwartier. Nu Tiny er niet meer is doe ik het alleen. Er is hier geen park in de buurt, wel een golfbaan dus loop ik daar omheen. Om 9.00 uur zoals gewoonlijk een meeting met Tia. Daarna boodeschappen gedaan voor alle huisjes en van Tiny's sponsorgeld lakens en handdoeken gekocht voor het 4de huisje dat als het goed is bijna klaar is. Daarna naar Motherwell om het eten rond te brengen. Toen ik bij opa George weg reed kwam er een man achter de auto aan die me gebaarde te stoppen. Eerst wilde ik hard doorrijden maar besloot toen toch te stoppen. Deuren op slot raampje op een kier. Hij vroeg of ik voor een social worker werkte en toen ik dat bevestigde vertelde hij dat hij een paar kinderen wist die verwaarloosd worden en niet naar school gaan. Ik heb hem toen pen en papier gegeven waar hij zijn telefoonnummer op heeft gezet. Dat heb ik later aan Tia doorgegeven. Toen naar Florence.

Vandaag heb ik alweer afcheid moeten nemen van de tweede groep vrijwilligers. (Met uitzondering van Annemiek en Carin die in plaats van vandaag donderdag al terug zijn gevlogen naar Nederland.)
Vanochtend heb ik eerst Tiny uitgezwaaid die door haar broer en schoonzus werd opgehaald en nu richting Kaapstad aan het reizen is. Daarna hebben Patricia en ik Corine naar het vliegveld gebracht die een vlucht om 13.00 uur naar Johannesburg had. Toen zijn we een uur over het strand gaan lopen (het was een warme dag, 27 graden) voordat we Barbara, Dorinda en Laura zijn gaan ophalen. Barbara vloog om 15.00 uur. Twee maanden geleden ben ik samen met haar vanuit Nederland naar PE gekomen en hebben we de eerste maand een kamer gedeeld. Het lijkt lang geleden, er is zoveel gebeurd afgelopen twee maanden en toch vind ik het ongelofelijk dat dit moment er nu al is.
Bar, ik ben super trots op ons dat we dit avontuur toch maar even aangegaan zijn!

Mijn Nederlandse telefoonnummer is tijdelijk geblokkeerd. Omdat mijn telefoon de Zuid-Afrikaanse sim-kaart niet wilde accepteren en ik het toch wel prettig vind om straks in Bergplaas bereikbaar te zijn heb ik mijn telefoon een winkel gebracht die mijn telefoon simlockvrij zouden maken. Toen ik na 2 weken mijn telefoon terug kreeg hadden ze niks kunnen doen en... zat mijn sim-kaart niet meer in het toestel. Kwijtgeraakt en onvindbaar. KPN stuurt nu een nieuwe sim-kaart op dus over een paar weken ben ik hopelijk weer bereikbaar op mijn Nederlandse nummer. Mijn Zuid-Afrikaanse nummer doet het nog gewoon, ik leen zolang de telefoon van Daphne.

Lieve mensen, dank jullie wel voor alle goede ideeen!
Een kort weekoverzicht:

Maandag
We hebben maandag gekookt bij Florence. Florence had een slechte dag. Ze had heel veel pijn en lag de hele dag op bed. We hebben pasta gemaakt met tomatensaus en kaas. De meeste kinderen vonden het heerlijk een paar vonden de champignons die erin zaten minder geslaagd.
Dinsdag
Dinsdag hadden we een vrijwilligersdag dus hebben we met een stuk of 18 vrijwilligers in een busje alle projecten bezocht. Dit was voor mij de tweede keer ik weet nog niet zeker of ik volgende maand weer mee ga.

Woensdag

Lieve mensen, ik zal jullie nog even updaten over de samenstelling van mijn huisgenoten. Maandag zijn de nieuwe vrijwilligers aangekomen. Tiny is mijn projectpartner en ook iemand die graag wandelt. We wandelen nu bijna elke ochtend een uur, heerlijk! Dan heb je nog de 4 vrijwilligers van het project Itemba (een dagopvang voor gehandicapte kinderen). Patricia is er al twee weken en afgelopen maandag zijn Annemiek en Karin (vriendinnen van elkaar) en Corine (komende weken mijn nieuwe kamergenootje) erbij gekomen. De laatste drie zijn echte Limburgers. Als ik mijn ogen dicht doe waan ik me thuis. En dan is er nog Koen. Koen is de zoon van een oud-vrijwilliger die hier op vakantie is en een weekje bij ons logeert. Dat zijn heel wat mensen meer dan de eerste vier weken maar het is heel gezellig. Ik begin me nu echt thuis te voelen hier.